Odejście Papieża Franciszka – cisza, która zatrzymuje.

Aleteia Image Partners/CC 2.0

Wczoraj, w Poniedziałek Wielkanocny, zmarł Papież Franciszek. Jego odejście porusza — nie tylko dlatego, że był papieżem, ale dlatego, że potrafił być blisko, bez wielkich gestów. W jego stylu bycia było coś, co zatrzymywało — prostota, uważność, odwaga mówienia rzeczy oczywistych, ale często przemilczanych.

Nie będę pisać o faktach, o statystykach i tytułach. Wystarczy powiedzieć: BYŁ. I to wystarczy, żeby dziś przez chwilę zamilknąć. 

Jego pontyfikat nie był idealny. Ale może właśnie dzięki temu był prawdziwy. Uczył, że nie trzeba być doskonałym, żeby mieć coś ważnego do powiedzenia. Że Kościół to nie struktura, ale ludzie. Że Ewangelia to nie teoria, tylko konkret życia. Że życie to nie zestaw gotowych odpowiedzi, ale raczej nieustanne poszukiwanie, które w końcu prowadzi nas do miłości.

Dziś świat milknie. Nie z powodu protokołu żałoby, ale dlatego, że zamilkł głos, który mówił: „Nie bój się być człowiekiem”. Dziś zostaje cisza — nie dramatyczna, ale pełna. Może właśnie taka, jakiej teraz potrzebujemy.

Niech ta cisza nie stanie się pustką, lecz przestrzenią, w której wybrzmią nasze własne odpowiedzi na pytania, które on zadawał. Niech jego życie będzie dla nas przypomnieniem, że świętość to nie ideał nieosiągalny, ale codzienny wybór miłości.

Odpoczywaj w pokoju (*)

Tęsknię za utraconym rajem

- kto stracił część serca ten zrozumie...

Lata mijają, serce się reperuje powoli.
Mniejsze i większe historie wspierają lub spowolniają proces.
Miłość, radość, pokój są jak balsam, który łączy rozerwane kawałki.
Strach, wojna, niepewność jutra wyszczerbiają je, uniemożliwiając regenerację.
Tęskni się zawsze... tylko czasem ciszej.

Czy zdążę?

Czy zdążę powiedzieć
co mi w głowie siedzi
zanim świat rozsypie się w drobny mak?

Czy zdążę pokazać
co w mym sercu się czai
zanim zamkną się ostatnie drzwi?

Myśli gonią myśli, uczucia się mieszają,
świat, który znam, dogorywa.

Lęk, ból, niedowierzanie.

Czas po raz kolejny przyspieszył ...

Cisza

Kiedyś miałam dostęp do swojego wnętrza.
Zamknął się
wraz z Jej odejściem.
Już nie wiem co czuję,
gonitwa myśli w mojej głowie,
nie nadążam za nimi.
Czasem złapię się którejś z nich,
czasem wyszarpię emocję sercu
- tonę tęsknienia
- kilogram bólu
- gram szczęścia
- miligram ekscytacji
- mikrogram zaczarowania życiem
A gdzie miłość, radość, pokój?
Schowane głęboko, zarezerwowane,
chwile szczęścia tuż przed zmrokiem
- sekundy dumy z tych co zostali
- minuty zadumy nad życiem
- godziny szukania sensu.
Proces gojenia trwa długo
Czy kiedyś będę gotowa żyć tak,
jak to sobie wymarzyłam?
Czy to w ogóle możliwe?

Nastroje, niepokoje

Frodo: Żałuję, że pierścień do mnie trafił żałuję że to wszystko się zdarzyło!  

Gandalf: Jak każdy co dożył takich czasów, ale to nie jego wybór. My decydujemy tylko o tym, jak wykorzystać czas który nam dano!

Jakże często muszę sobie przypominać słowa Gandalfa... Raz za razem. Zaciskam zęby i pięści i idę dalej. Ta burza kiedyś musi minąć... 

W czasach zarazy

W całym moim życiu nie pomyślałabym, że mnie spotka taki czas... Wielu rzeczy się nie spodziewałam... ale pandemia? To tylko w filmach...

Od czasu, kiedy zamknęliśmy szkołę, doświadczam skrajnych emocji. Lęk o bliskich seniorów pomieszany z pozytywnym zadziwieniem ludzkimi pomysłami, frustracje szkolne, nadzieja na zrobienie wiele rzeczy w domu, zmęczenie kolejną zabawą z dziećmi, nerw na to czy tamto... Najmniej chyba boję się samego wirusa (w kontekście swojej osoby oczywiście)... ale ze względu na rodziców i babcię całą rodziną postanowiliśmy się izolować. 

Trudno mi dziś sobie wyobrazić jak to będzie dalej, ile czasu to wszystko potrwa. Myślę, że każdy z nas potrzebuje kilka dni, aby się ogarnąć ze wszystkimi emocjami, lękami, nadziejami. Powoli układam wszystko w głowie, szukam chwil ciszy, aby zaplanować działania. Przede mną dużo czasu z dziećmi, czasu, w którym znów muszę ogarnąć wiele ról... czasu, w którym będę tęsknić za Julką (bo zbliża się kolejna rocznica), za przyjaciółmi (spotkaniami face to face czy we wspólnocie), za Eucharystią, za pracą (nie wierzę, że to napisałam!) i za kawą na mieście w tłumie nieznanych ludzi...

Taki niezwykły Wielki Post! 

Chcąc nie ulegać pokusie ciągłego śledzenia informacji ze świata (co nie wpływa dobrze na mój melancholiczny temperament), staram się szukać alternatywy - od rekolekcji online, po komedie w TV... Tego życzę i Wam - dystansu oraz znajdowania tego co uspakaja i inspiruje!

Co mnie zainspirowało dziś?

Kilka rad od o. Przemka, jak zwykle kulinarnie, ale nie tylko...:

A także spokój i dystans o. Adama:

Czas pożegnać się z karnawałem

Napięcie to suma potencjałów

Od września studiuję fizykę, zapewne dlatego skojarzyło mi się na tytuł tego wpisu "porozmawiamy o napięciu". Napięcie jako wielkość fizyczna do suma przyłożonych potencjałów. Szczerze mówiąc, wciąż najmniej ekscytującym działem jest dla mnie prąd elektryczny, ale akurat to porównanie mi się podoba.

Każdy z nas nosi w sobie potencjał. Jedną z wielu składowych tego potencjału jest temperament (o temperamentach rozpisywałam się na blogu już 4 lata temu). Spotkania dwóch potencjałów rodzą zawsze napięcia - nie myślę tu nawet o negatywach. Po prostu tak jest. Gdzie spotykają się ludzie, tam powstają przeróżne emocje (od tych miłych sympatycznych do tych frustrujących i wybuchowych). I tak sobie myślę, po raz kolejny, że świadomość swojego potencjału, a w nim świadomość swoich mocnych i słabych stron połączona ze świadomością, że każdy jest inny (i ma do tego prawo, bo taki został stworzony) jest błogosławieństwem w kontakcie z innymi ludźmi. Gdy zrozumiem siebie, zrozumiem lepiej również innych, a nasze spotkania będą miały napięcia na odpowiednim i akceptowalnym dla obu stron poziomie.

Ostatnio bardzo lubię kanał "Nieprzeciętne życie". Znajduję tam wiele pomocy dla młodzieży do szkoły i nie tylko. Aktualnie przygotowuję spotkanie na temat temperamentów dla grupy rodzin. Podrzucam Wam filmik, który znalazłam. Autor w przyjemny i przystępny sposób przedstawił różnice między temperamentami. Nie zgadzam się tylko ze stwierdzeniem, że człowiek może być mieszaniną tylko dwóch temperamentów. Myślę, że może być mieszanką wszystkich czterech. Można przyjąć, że autorowi chodziło o to, że najsilniejsze cechy będę dostrzegalne tylko w dwóch i to nie w tych przeciwstawnych... Zresztą zobaczcie sami... Nauka o czterech temperamentach jest wiekowa i niedoskonała, chociaż nadal uważam, że wystarczająca na potrzeby rozeznania siebie. 

Przy okazji podrzucam film o różnych rodzajach inteligencji (z jakiegoś powodu autor pominął 8 typ inteligencji - mianowicie inteligencję przyrodniczą). Jest to temat dla mnie ostatnio popularny ze względu na profesję nauczyciela. Poznać wszystkie typy inteligencji to lepiej zrozumieć uczniów, którzy są w szkole i lepiej wykorzystać ich potencjały. Przy okazji zachęcam, żeby sobie samemu sprawdzić dominujący typ. Zrobiłam sobie test w zeszłym roku i zdziwiłam się wynikiem. Byłam przekonana, że najwięcej wyjdzie mi przy logiczno-matematycznej, a tu niespodzianka - dwie najsilniejsze to interpersonalna i intrapersonalna... Jak się nad tym głębiej zastanowiłam, to ma to sens...

Nowy Rok

Nim się obejrzałam przyszedł kolejny rok.

Przełom lat to zawsze moment podsumowań i planów. Wspominam więc i planuję... Na początku wydawało mi się, że nic się nie działo ciekawego, a gdy zajrzałam w kalendarz, w pamiętnik i inne moje zapiski, okazało się, że jednak bogaty był ten rok 2019... Na pierwsze miejsce wysuwa się Rzym - Wieczne Miasto, które udało mi się trochę zobaczyć, poczuć. Potem edukacja - jedne studia skończone, kolejne rozpoczęte... W końcu znalazłam tez przestrzeń do formacji serca. Dzięki www.ubogacona.pl! Podsumowania są ważne. Pobudzają do dostrzegania dobra i wdzięczności za nie. Pomagają też znaleźć odpowiedź, co nie wyszło i czy można (czy warto) coś z tym zrobić.

Moje plany i życzenia na 2020... Nie musi być lepszy, choć lepiej, żeby nie był gorszy niż 2019. Niech będzie po prostu taki jak ma być. Chciałabym go dobrze wykorzystać...

Pobłogosławieni

Nie sposób przejść obojętnie obok wydarzeń minionego weekendu.

Oto bowiem, Łukasz, mój duchowy kuzyn i przyjaciel naszego domu, w swoim kościele parafialnym, z rąk księdza biskupa Zbigniewa Zielińskiego przyjął w Dzień Dziecka święcenia kapłańskie. Tym samym nasza rodzina szensztacka wzbogaciła się o kolejnego  młodego ojca szensztackiego. Uroczystość była piękna i przejmująca. Ksiądz biskup wygłosił w homilii katechezę o kapłaństwie, w której m. in. zaznaczył rolę księdza jako lekarza dusz (nie zdrowi przychodzą do lekarza, ale chorzy i to nad tymi chorymi lekarz się pochyla)... Na koniec neoprezbiter podziękował wszystkim (rodzicom, siostrze, ojcom, przyjaciołom...). Trzeba przyznać, że mówić to on potrafi i z pewnością skorzysta z tego daru w swojej kapłańskiej pracy.

W niedzielę całą rodziną (wierzę, że również z Julką) uczestniczyliśmy w prymicyjnej Mszy Świętej ojca Łukasza. Kulminacyjnym momentem było błogosławieństwo prymicyjne, które ma niezwykłą moc. Jest z nim związany odpust zupełny, co dla świadomego katolika jest wspaniałym ratunkiem w drodze do Nieba. Ojciec Łukasz poszedł o krok dalej, każdemu błogosławionemu zostawiając zachętę duszpasterską. To bardzo przejmujący i wzruszający moment. Nasza rodzina też dostała zadanie... i błogosławieństwo.

Łukaszowi życzymy wytrwania w dobrym 

oraz odnajdywania prawdy o Bogu 

nie tylko w Słowie, 

ale również w drugim człowieku.

Weekend kobiet

Patrzę na te zdjęcia co dzień i się zastanawiam co napisać... To był wyjątkowy czas. Miejsce było wyjątkowe, ludzie byli wyjątkowi, atmosfera była wyjątkowa... Jak wskazuje napis na pierwszej fotografii był to Weekend Kobiet organizowany przez Ludzi Pełnych Życia. Druga fotografia wskazuje miejsce - Sanktuarium Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej w Otwocku koło Warszawy. Jedno w połączeniu z drugiem dało bardzo pozytywny zastrzyk babskiej energii. 

Zawsze miałam więcej kolegów. To z nimi rozmawiało mi się łatwiej. Pewnie dlatego, że jestem siostrą trójki braci. Teraz jednak, jako żona i mama, mam więcej koleżanek i bardzo to sobie cenię. Z zazdrością czytam historie starotestamentalne, gdy kobiety żyły razem w małych wspólnotach, wspierając się w wychowywaniu dzieci i codziennym życiu. Kto Cię zrozumie lepiej niż inna matka czy żona?... Dlatego zdecydowałam się pojechać na to spotkanie. Zabrałam kilka koleżanek... Weekend przerósł moje oczekiwania. Właściwie nie miałam oczekiwań - chciałam spędzić czas w miejscu, które kocham i z miłymi ludźmi. W pakiecie dostałam ogromną dawkę pozytywnej energii - stawy szczękowe bolały mnie od ciągłego uśmiechu i śmiechu. Otrzymałam też impulsy do przemyśleń i zachętę do "ciekawych" ćwiczeń... Specjalnie nie zdradzam szczegółów... Trzeba pojechać, doświadczyć... Tylko kobiety potrafią płynnie przechodzić z tematu na wskroś przeszywającego serce bólem, do żartów na temat swoich niedoskonałości. Były momenty, że otwierałam szeroko oczy ze zdumienia... 

Spotkanie to otworzyło we mnie również potrzebę wrócenia do tematu ideału kobiety. To od zbioru myśli o. Kentenicha "Ideał kobiety Stereotyp czy pociągający wzorzec?" zaczęłam moje rozmyślania nad sobą kilka dobrych lat temu... Przejrzałam moje stare zapiski. Szok! Ile tam treści i głębi... zaskakuję samą siebie... Co jest dowodem na to, że warto spisywać swoje przemyślenia. Za dekadę posłużą one do nowych starych odkryć.